Στη δεύτερη μόλις συμμετοχή, σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης για Άτομα με Αναπηρίες, ο Σύλλογος μας, με Τέλογλου, Ιωάννου και Αλατσατιανό, κατέκτησε την 1^η θέση στο ομαδικό, κερδίζοντας στον τελικό την ομάδα του ΠΑ.Σ.Κ.Α. με 2-0, μετά από συναρπαστικούς αγώνες.

Στο ατομικό ο Λάζαρος Τέλογλου κατέκτησε το χρυσό στην κατηγορία του (TT9-10), ενώ ο Παναγιώτης Ιωάννου ήταν 3^ος στην κατηγορία του (TT6).

Καλές και ελπιδοφόρες οι συμμετοχές της Μαρίας Κυριακίδου και της Έλσας Ταχαή, που κάνουν τα πρώτα τους «βήματα» στο άθλημα.

Τους αθλητές μας καθοδήγησε, σε όλους τους αγώνες του τουρνουά, η προπονήτριά μας και παλιά πρωταθλήτρια του πινγκ-πονγκ, Δάφνη Δεληγιάννη.

Ευχαριστούμε τον ΠΑ.Σ.Κ.Α. για τη πολύ καλή συνεργασία μας, καθώς και τον Ομοσπονδιακό Προπονητή κ. Χρόνη Πολίτση, για τις βοήθειες και το διαρκές του ενδιαφέρον, για την ανάπτυξη του αθλήματος στην περιφέρειά και την πόλη μας.

 ο Αντιπρόεδρος μιλά στον maximum fm

Οι, Έλσα Ταχαή, Κυριακίδου Μαρία, Πανταζίδης Τηλέμαχος, Παπάζογλου Σταμάτης, Πεταλούδης Βάκης, Μόμτσος Ανδρέας, και ο Μιχαλεντζάκης Δημοσθένης από τον Ηρόδικο, χειροκροτήθηκαν θερμά από όλους τους παρισταμένους, ενθαρρύνοντάς τους για τη συνέχεια των προσπαθειών τους.

Στη συνάντηση, που έγινε σε πολύ φιλικό και ζεστό κλίμα, επιβεβαιώθηκε η πρόθεση για στενή συνεργασία μεταξύ των δύο συλλόγων και η δρομολόγηση κοινών δράσεων.

Χαρακτηριστικό σημείο της συνάντησης, η εγγραφή του κ. Κώστα Ευθυμιάδη ως μέλος του Συλλόγου μας, με την κατάθεση της αντίστοιχης αίτησης.

Για να το πετύχει, όμως χρειάζεται φτερά που θα τον βοηθήσουν να οδηγηθεί γρηγορότερα και ευκολότερα στο στόχο του.

Τα φτερά είναι οι ικανότητες του καθενός.

Κάποιοι όμως έχουν φτερά μικρά και αισθάνονται διαφορετικοί.

Παρ’όλα αυτά μπορούν και εκείνοι να ανέβουν ψηλά.

Το μόνο που χρειάζονται είναι να έχουν κοντά τους ανθρώπους που θα τους μάθουν να ανοίγουν τα φτερά τους και να πετούν όλο και πιο ψηλά.

Τα άτομα με αναπηρία έχουν τα δικά τους μοναδικά και ιδιαίτερα φτερά.

Ας βοηθήσουμε όλοι μαζί να γίνει το πέταγμα τους ένα υπέροχο ταξίδι γεμάτο εμπειρίες ζωής.

Αυτό ήταν το μήνυμα για την Παγκόσμια ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, της Προέδρου του συλλόγου μας, που βραβεύθηκε, μαζί με την μικρή μας αθλήτρια Μαρία Κυριακίδου, από τον Νομαρχιακό Σύλλογο Ν. Έβρου Ατόμων με Αναπηρία, για τις αθλητικές τους επιδόσεις τη φετινή χρονιά.

Η βράβευση έγινε στα πλαίσια εκδήλωσης για την Παγκόσμια ημέρα, στο Δημοτικό θέατρο Αλεξ/πολης, από τον Νομαρχιακό Σύλλογο ΑμεΑ.

Το βραβείο της Έλσας (λόγω απουσίας της στο εξωτερικό) παρέλαβε ο πατέρας της,  από την Αντιπ/ρχη Αν. Μακ/νίας και Θράκης κα Νικολάου.

Η Έλσα Ταχαή έστειλε για τη βράβευσή της, το παρακάτω γραπτό μήνυμα:

«Ως αθλήτρια και Πρόεδρος του Αθλητικού Συλλόγου Ατόμων με Αναπηρία «ΚΟΤΙΝΟΣ» της Αλεξανδρούπολης , θέλω να ευχαριστήσω τον Νομαρχιακό Σύλλογο Ατόμων με Αναπηρία για την βράβευση των επιτυχιών μου στη κολύμβηση. Οι αθλητικές μου υποχρεώσεις δεν μου επέτρεψαν να είμαι παρούσα στη βράβευση αυτή.

Σας ευχαριστώ πολύ!

Εύχομαι υγεία στον κάθε ένα ξεχωριστά!»

Τη βράβευση στο Μαράκι μας, έκανε ο Δήμαρχος Αλεξανδρούπολης κος Λαμπάκης.

2 κολυμβήτριες, 6 ΧΡΥΣΑ ΜΕΤΑΛΛΙΑ, 6 ΝΕΑ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΡΕΚΟΡ!!!

Ο Αθλητικός Σύλλογος ΑμεΑ «ΚΟΤΙΝΟΣ» της Αλεξανδρούπολης που από το 2010 όπου ιδρύθηκε μέχρι σήμερα μετρά τρία χρόνια λειτουργίας του, για ακόμη μία χρονιά συμμετείχε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κολύμβησης για ΑΜΕΑ. Την Παρασκευή 14 Ιουνίου 2013 και το Σάββατο 15 Ιουνίου 2013 οι κολυμβητικοί αγώνες πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα και στις εγκαταστάσεις του ΟΑΚΑ.

Ο «ΚΟΤΙΝΟΣ» εκπροσωπήθηκε από τις δύο Αλεξανδρουπολίτισες κολυμβήτριες του, τη 10χρονη ΜΑΡΙΑ ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ στην κατηγορία S7 στα κορίτσια 10-12 ετών και από την 25χρονη ΕΛΣΑ ΤΑΧΑΗ στην κατηγορία S10 γυναικών.

Την Παρασκευή άνοιξε την αυλαία το αγώνισμα των 50 μέτρων ελεύθερο, όπου η Μαρία Κυριακίδου στην κατηγορίαS7 έλαβε την 1η θέση με ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΡΕΚΟΡ. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ξεκίνησε με χαμόγελα, αφού η Μαρία στα 50 μέτρα ύπτιο έδωσε το δεύτερο χρυσό μετάλλιο στην ομάδα της και πραγματοποίησε ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΡΕΚΟΡ. Στη συνέχεια, πήρε τη σκυτάλη η έμπειρη πλέον Έλσα Ταχαή και με το αγώνισμα των 100 μέτρων ύπτιο στην κατηγορία S10 έλαβε την πρώτη θέση και πραγματοποίησε νέο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΡΕΚΟΡ (ανανέωσε αυτό που είχε κάνει πριν από δύο μήνες στην Αγγλία).

Η 2η μέρα των αγώνων δεν επισκιάστηκε από την ακύρωση που δέχθηκε η Έλσα την Παρασκευή το βράδυ στα 100 μέτρα πρόσθιο από ένα τεχνικό λάθος όπως της είπαν. Έτσι, το Σάββατο το πρωί ήρθε το τέταρτο χρυσό μετάλλιο για τον ΚΟΤΙΝΟ στα 100 μέτρα ελεύθερο με νέο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΡΕΚΟΡ (ανανέωσε αυτό της Αγγλίας). Τα χαμόγελα ήρθαν πάλι και στην 4η αγωνιστική περίοδο η Έλσα ήταν μεταξύ των πρωταγωνιστών σ΄ αυτό το πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης ΑμεΑ. Η Έλσα στα 200 μέτρα μικτής ατομικής όπως και στα 400 μέτρα ελεύθερο πρόσθεσε στη συλλογή της δύο ακόμα χρυσά μετάλλια με δύο νέα ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΡΕΚΟΡ, που όπως γράφει και η πηγή: www.paraolympic.gr, «Η Ταχαή, η οποία στα τέλη Απριλίου πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις στο British International Disability Swimming Championships, συνέτριψε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, τα πανελλήνια ρεκόρ τόσο στα 200μ. μικτής ατομικής όσο και στα 400 μέτρα ελεύθερο. Η αθλήτρια από την Αλεξανδρούπολη, στα 200μ. μικτής είχε επίδοση 3:35.38 (το προηγούμενο ρεκόρ… 4:07.91), ενώ κάλυψε τα 400 μέτρα σε 6:10.80 (προηγούμενο δικό της από πέρυσι με 6:21.50)! «.

Οι δύο κολυμβήτριες από την Αλεξανδρούπολη εκπροσώπησαν επάξια την πόλη τους και την ομάδα τους με τελικό απολογισμό 6 ΧΡΥΣΑ ΜΕΤΑΛΛΙΑ ΚΑΙ 6 ΝΕΑ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΡΕΚΟΡ!!! Απέδειξαν ότι με σωστή δουλειά και θέληση μπορείς να πετύχεις τα πάντα. Σε αυτό το διήμερο της συγκίνησης και της χαράς μαζί με τα κορίτσια ήταν η προπονήτρια ΔΕΛΗΓΓΙΑΝΝΗ ΕΥΦΗΜΙΑ και η έφορος του συλλόγου ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΟΥΛΑ.

Στις 14 και 15 Ιουνίου το 2013 θα πραγματοποιηθεί στις εγκαταστάσεις του ΟΑΚΑ στην Αθήνα το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης για άτομα με αναπηρίες. Ο Αθλητικός Σύλλογος ΚΟΤΙΝΟΣ θα βρίσκεται εκεί με δύο Αλεξανδρουπολίτισες.

Οι δύο αθλήτριες που δήλωσαν συμμετοχή είναι η κάτοχος των πανελλήνιων ρεκόρ στην κατηγορίαS10 Έλσα Ταχαή και η 10χρονη Μαρία Κυριακίδου που αγωνίζεται στην κατηγορία S7. Μετά τοSheffield της Αγγλίας, για την πρώτη, όπου πραγματοποιήθηκαν δύο πανελλήνια ρεκόρ και το πρωτάθλημα κολύμβησης για ΑΜΕΑ στη Νάουσα, για τη δεύτερη, οι δύο κολυμβήτριες ετοιμάζονται για να βελτιώσουν τα προσωπικά τους ρεκόρ.

Πέντε χρυσά μετάλλια και τρία πανελλήνια ρεκόρ ήταν το εντυπωσιακό αποτέλεσμα της πρώτης συμμετοχής της αθλήτριας με αναπηρία Έλσας Ταχαή, στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης ΑμεΑ, που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, δίνοντας πέρα και πάνω από τα ρεκόρ το μήνυμα της πίστης, της συμμετοχής και της προσπάθειας. Η 24χρονη πρωταθλήτρια από μικρή είχε μια ιδιαίτερη σχέση με το υδάτινο στοιχείο και το κολυμβητήριο είχε γίνει το «δεύτερο σπίτι της». Ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα το 2009 της άλλαξε τη ζωή, όμως δεν την εμπόδισε να συνεχίσει να ασχολείται με την κολύμβηση. Επέστρεψε πιο δυνατή στις πισίνες,  ενώ με την παρότρυνση των προπονητών της, ίδρυσε ένα δικό της αθλητικό σύλλογο για άτομα με αναπηρία.
Με το φωτεινό χαμόγελο της, η σπουδαία αθλήτρια από την Αλεξανδρούπολη, μας μίλησε για την αναπηρία της που «δεν αποτελεί φρένο στη ζωή της, αλλά μια καινούργια αρχή», για τη διαφορετικότητα «πάνω στην οποία στηρίζεται η ζωή», για την κολύμβηση που λατρεύει, για όλα όσα ονειρεύεται και θέλει να ζήσει και τα οποία «δεν χωράνε σε μια ζωή» και καλεί όλους όσους αντιμετωπίζουν κινητική και νοητική  αναπηρία «να βγουν από τα σπίτια τους και να ασχοληθούν με τον αθλητισμό.»

-Πώς αισθάνεσαι για τις μεγάλες επιτυχίες που σημείωσες στο πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης ΑμεΑ;
«Έλαβα μέρος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ατόμων με Αναπηρία που πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο από  15-17 Απριλίου 2011 στην Αθήνα. Κολύμπησα 5 αγωνίσματα, 50 ,100 ,  400 μέτρα ελεύθερο, 100μ. πρόσθιο και 200μ. μικτή ατομική και πήρα χρυσά μετάλλια. Μάλιστα στα 50 και  400μ. ελεύθερο και στο 200μ. μικτή ατομική έκανα νέα πανελλήνια ρεκόρ. Αυτό είναι κάτι που σαφέστατα δεν το περίμενα, παρ’ όλο που στόχευα ψηλά. Είναι κάτι που με ξάφνιασε και φυσικά με συγκίνησε… Έγινε ένα πολύ καλό βήμα…»

-Ποιο είναι το μήνυμα που στέλνεις;
«Αυτό που θα ήθελα είναι να συνειδητοποιήσουμε όλοι πως η αναπηρία μας αφορά όλους και βρίσκεται δίπλα μας. Μπορεί να συμβεί στον οποιονδήποτε διότι κανείς μας δεν ξέρει τι του επιφυλάσσει το αύριο. Η διαφορετικότητα ενός ανθρώπου είναι κάτι που πρέπει να μάθουμε να το δεχόμαστε και όχι να γυρνάμε το βλέμμα μας αλλού. Επίσης θα ήθελα να επισημάνω την σημαντικότητα του αθλητισμού για άτομα με αναπηρία, θα είναι καλό να γίνει κομμάτι της ζωής τους γιατί μέσα από τον αθλητισμό θα μπορέσουν να βγουν από το σπίτι τους και να σταματήσουν να νιώθουν κοινωνικά αποκλεισμένοι. Θα παλέψουν με τις απεριόριστες δυνάμεις τους και θα ανταμειφθούν για αυτό. Θα κερδίσουν σαφέστατα πάρα πολλά.»

-Πως αποφάσισες να ασχοληθείς με τον αθλητισμό; Παρακινήθηκες από το οικογενειακό ή φιλικό περιβάλλον σου;
«Πριν συμβεί το τροχαίο μου ήμουν ήδη αθλήτρια κολύμβησης για 15 χρόνια. Έχω συμμετάσχει σε αρκετούς αγώνες και ως αρτιμελής και είχα διακρίσεις και τότε απλά λόγω σχολικών υποχρεώσεων και αργότερα σπουδών σταμάτησα για δυο-τρία χρόνια, χωρίς να σβήσει η αγάπη μου για την κολύμβηση. Σε εκείνο το διάστημα έκανα παράλληλα και μαθήματα ναυαγοσωστικής απ’ όπου και πήρα το πτυχίο μου και εργάστηκα αργότερα ως ναυαγοσώστρια για 5 χρόνια τα καλοκαίρια στις παραλίες Αλεξανδρούπολης και Καβάλας. Η κολύμβηση λοιπόν ήταν για μένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου και δεν θα μπορούσα να το στερηθώ. Τα πρώτα μου  βήματα τα έκανα στην Αθλητική Ακαδημία Κολύμβησης «ΝΗΡΕΑΣ ᾽89», στην Αλεξανδρούπολη με  προπονήτρια την Ζωή Κώτη η οποία  μου έκανε προπόνηση από την πρώτη στιγμή στο κολυμβητήριο έως και τα 12 μου χρόνια, την οποία ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί την βάση της κολυμβητικής μου ζωής μου την έδωσε η ίδια.»

-Από πότε ασχολείσαι με την κολύμβηση και τι  σε γοητεύει στο άθλημα αυτό;
«Ασχολούμαι από παιδί και είχα ανακαλύψει από πολύ νωρίς πως θα μπορούσα ακόμη και να ζήσω μέσα στο νερό, τόσο πολύ το λάτρευα. Ήταν για μένα κάτι πολύ φυσικό, και η επαφή μου με το νερό ζωτική. Έμαθα πάρα πολλά από τον αθλητισμό… να αγωνίζομαι, να χάνω, να κερδίζω, το ουσιώδες μήνυμα του ανταγωνισμού. Έμαθα να σέβομαι πρώτα το σώμα μου και τον εαυτό μου και φυσικά κατ’ επέκταση και τους γύρω μου.»

-Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζεις στην προετοιμασία σου;
«Φυσικά δεν υπάρχουνε οι καλύτερες συνθήκες στους αθλητικούς χώρους και συγκεκριμένα στο κολυμβητήριο της Αλεξανδρούπολης αλλά σίγουρα ευελπιστώ σε βελτίωση όλων αυτών στο μέλλον με το άνοιγμα του καινούριου κολυμβητηρίου που ακόμη το περιμένουμε. Όσον αφορά τις προπονήσεις μου σίγουρα στην αρχή δυσκολεύτηκα υπό τις νέες συνθήκες, να βρω τη φόρμα μου και να συνηθίσω το σώμα μου με τη διαφορετικότητά του. Άλλα το δούλεψα σιγά- σιγά με τη στήριξη των προπονητών μου και των φίλων μου που πραγματικά με βοήθησαν πολύ τις στιγμές που κι εγώ, όπως όλοι μας σαν άνθρωποι, γινόμαστε ευάλωτοι και αμφισβητούμε τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας. Τελικά νομίζω πως τα κατάφερα..»

-Ποια είναι τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας αθλητής με αναπηρία που ζει στην περιφέρεια;
«Σίγουρα στους αθλητικούς χώρους δεν υπάρχουν μελέτες για τα άτομα κυρίως με κινητική αναπηρία, στην επαρχία. Όσον αφορά τον εξοπλισμό υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις όπως επίσης και η προσβασιμότητα στους χώρους άθλησης. Ίσως και για αυτούς τους λόγους δεν ασχολούνται τόσα πολλά άτομα με αναπηρία με τον αθλητισμό. Ελπίζω αυτό να αλλάξει στο μέλλον.»

-Πιστεύεις ότι οι αθλητές με αναπηρία έχουν υποστήριξη από το κράτος; Υπάρχει η κατάλληλη υποδομή, σοβαρός προγραμματισμός και αθλητικά προγράμματα;
«Κατά την άποψή μου οι αθλητές με αναπηρία δεν έχουν την απόλυτα ικανοποιητική υποστήριξη από το κράτος. Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι καλύτερα από άποψη υποδομής, όπως η προσβασιμότητα σε  χώρους που μπορεί να έχει ένα άτομο με αναπηρία κυρίως κινητική. Από την πλευρά της η Εθνική Αθλητική Ομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία, όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος οργάνωσε τις αθλητικές δραστηριότητες που περιλαμβάνουν Πανελλήνια Πρωταθλήματα . Πριν όμως την διεξαγωγή των αγώνων, μας ανακοίνωσε με επίσημη επιστολή της, ότι πλέον δεν έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει καμία αθλητική διοργάνωση καθώς μέχρι στιγμής δεν έχει εισπράξει ούτε την πρώτη δόση της επιχορήγησης της για το 2011. Ακόμη, κλονίστηκε η πρόκριση της Ελληνικής αποστολής στους Παραολυμπιακούς Αγώνες 2012. Τέλος καλό, όλα καλά!! Η επιχορήγηση δόθηκε και το συγκεκριμένο πρόβλημα λύθηκε μετά από κινητοποιήσεις της Ομοσπονδίας μας. Για ποιο λόγο όμως να φτάνουμε σε αυτό το σημείο για να διεκδικήσουμε αυτά που δικαιούμαστε; Όλο αυτό είναι πολύ λυπηρό…Δεν έχουμε ούτε τη σιγουριά για το αν μπορούμε να αθληθούμε και να λάβουμε μέρος σε πρωταθλήματα. Προγραμματισμός στο κομμάτι του αθλητισμού μπορεί  να γίνεται, αλλά δεν υπάρχει η κατάλληλη στήριξη από το κράτος. Θέλω να πιστεύω ότι τα πράγματα θα διορθωθούν και η όλη κατάσταση θα γίνει καλύτερη.»

-Τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά του Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, έχει σημειωθεί αύξηση στον αριθμό των ατόμων με αναπηρία που ασχολούνται με τον αθλητισμό. Που οφείλεται;
«Όντως έχει σημειωθεί αύξηση στον αριθμό των ατόμων με αναπηρία που ασχολούνται με τον αθλητισμό. Μετά από αυτό το μεγάλο γεγονός που πραγματοποιήθηκε στη χώρα μας πολλά άτομα με αναπηρία σίγουρα συνειδητοποίησαν ότι τελικά και αυτοί έχουν τη δυνατότητα να αθληθούν, να δημιουργήσουν. Όλοι μας είμαστε ικανοί για τα πάντα και για το οτιδήποτε. Συγκεκριμένα οι Παραολυμπιακοί Αγώνες στην Αθήνα το 2004 έστειλαν το μήνυμα της πίστης, της θέλησης. Ότι παρόλο την αναπηρία που μπορεί να έχει ο καθένας μας μπορεί να αθληθεί γιατί είναι ικανός και έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει οποιαδήποτε άσκηση με το σώμα του. ´Όλοι μπορούμε.»

-Οι αθλητές με αναπηρία έχουν επαρκή ενημέρωση σε θέματα αθλητισμού;
«Θεωρώ ότι υπάρχει ενημέρωση απλά πρέπει να ενδιαφερθεί ο ίδιος ο αθλητής και να ψάξει πληροφορίες γι’ αυτό που τον ενδιαφέρει είτε μέσω ενός αθλητικού συλλόγου είτε μέσω ίντερνετ. Σίγουρα όμως δεν υπάρχει αρκετή ενημέρωση στο κομμάτι της παιδείας, οι μαθητές ως μελλοντικοί πολίτες αυτής της χώρας θα έπρεπε να είναι ενημερωμένοι και πάνω στο θέμα της αναπηρίας.»

-Τι είναι για σένα η αναπηρία;
«Για μένα η αναπηρία είναι απλά μια διαφορετικότητα, σε κάποιες καθημερινές λειτουργίες, αλλά ουσιαστικά δεν είναι φρένο στη ζωή σου είναι απλά μια καινούρια αρχή. Βέβαια όλα τα πράγματα στη ζωή μας έχουν δύο όψεις και πάντα εξαρτάται ποια όψη θα επιλέξουμε να δούμε, εγώ επιλέγω πάντα στη ζωή μου να βλέπω το ποτήρι μου μισογεμάτο και όχι μισοάδειο. Έτσι αντιμετώπισα και το τροχαίο μου και τη ζωή μου μετά από αυτό. Σίγουρα πολλά άτομα με αναπηρία, μας αποδεικνύουν καθημερινά πως καταφέρνουν να κάνουν ίσως και περισσότερα από ένα αρτιμελή άτομο. Δυστυχώς, πολλά από τα Άτομα με Αναπηρία δεν βγαίνουν από το σπίτι τους. Δεν ασχολούνται με δραστηριότητες. Δεν τολμούν. Δεν πιστεύουν ότι είναι κοινωνικά αποδεκτοί. Όλοι έχουμε ίσα δικαιώματα. Σ’  αυτό το κομμάτι ευθύνονται παρά πολύ και οι γονείς λόγω του ότι δεν έχουν αποδεχθεί ότι το παιδί τους έχει κάποια αναπηρία, ότι έχει κάποια διαφορετικότητα.»

-Πιστεύεις ότι η διαφορετικότητα είναι μια λέξη που φοβίζει;
«Καθόλου, είναι αυτό στο οποίο στηρίζεται η ζωή. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός από τη φύση του και αυτή είναι η μαγεία του. Κανονικά θα έπρεπε η διαφορετικότητα μας να προβάλλεται και όχι να αποκρύπτεται. Είναι αυτό που κάνει τη ζωή μας ενδιαφέρουσα. Αλλοίμονο αν ήμασταν όλοι ίδιοι … πολύ βαρετό.»

-Ποια είναι τα όνειρα σου, τα σχέδια σου,  για το μέλλον;
«Θέλω να προωθήσω κι άλλο τον αθλητισμό, μέσα από το σύλλογο μου, τον «Κότινο»  και σίγουρα να έρθω πιο κοντά και σε άλλα άτομα με αναπηρία και να τα βοηθήσω να πλησιάσουν τον αθλητισμό και να τον γνωρίσουν. Όσον αφορά τις προσωπικές μου βλέψεις, στοχεύω ακόμη πιο ψηλά και θέλω να συμμετάσχω σε ακόμη περισσότερους αγώνες και μεγαλύτερες διοργανώσεις. Ελπίζω να τα καταφέρω, αλλά νομίζω πως όλοι μας τα πράγματα που θέλουμε πολύ και παλεύουμε για αυτά, στο τέλος τα κατακτούμε. Έχω πολλά όνειρα για τη ζωή μου και νομίζω πως όλα αυτά που θέλω να κάνω και να ζήσω δεν χωράνε σε μια ζωή, αλλά εγώ θα προσπαθήσω να ζήσω όσα πιο πολλά μπορώ. Πρέπει να μάθουμε όλοι μας να ζούμε την κάθε μας μέρα σαν να είναι η τελευταία…. και να είμαστε ευγνώμονες  για όσα ήδη έχουμε.»

-Ποια ήταν η αφορμή για τη δημιουργία του συλλόγου «Κότινος»;
«Μετά από το τροχαίο που  μου συνέβη μπήκα σε μια διαδικασία να δημιουργήσω έναν Αθλητικό σύλλογο Ατόμων με Αναπηρίες  με την ονομασία  «Κότινος».  Κότινος σημαίνει το στεφάνι αγριελιάς που έδιναν ως έπαθλο στους αθλητές των Ολυμπιακών Αγώνων. Η ιδέα αυτή ξεκίνησε με εμένα και άλλες δύο προπονήτριες, την Έφη Παυλίδου και την Δάφνη Δεληγιάννη. Κάναμε τα πρώτα βήματα μαζί, ήταν δίπλα μου από την αρχή. Γνωρίζαμε ότι στην Αλεξανδρούπολη δεν υπάρχει τέτοιος σύλλογος και ήταν μια ευκαιρία να ωθήσουμε παιδιά να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, παιδιά όχι μόνο με κινητική αναπηρία αλλά και με νοητική. Σε ένα αθλητικό σύλλογο ΑμεΑ δεν παύουν να υπάρχουν δυσκολίες πρώτον από την πλευρά των παιδιών στο κομμάτι της ψυχολογίας, λόγω του ότι έρχεσαι σε επαφή με άτομα που χρόνια δε βγαίνουν από το σπίτι τους και δεν έχουν ασχοληθεί με δραστηριότητες, αλλά κυρίως δεύτερον το  πιο δύσκολο είναι να χειριστείς την ψυχολογία των γονιών. Να τους πείσεις να ασχοληθεί το παιδί με τον αθλητισμό. Θέλει προσπάθεια και δουλειά. Στόχος μου επίσης να καταφέρουμε να κάνουμε θεσμό για την πόλη μας το Τρίαθλο, που διοργανώνουμε με τον Αθλητικό Οργανισμό Δήμου Αλεξανδρούπολης, μια πολύ σημαντική διοργάνωση  που περιλαμβάνει ποδήλατο, τρέξιμο και κολύμβηση. Ο αγώνας είναι σε μορφή σκυταλοδρομίας με μικτές ομάδες ατόμων με αναπηρία και ατόμων χωρίς αναπηρία, όπου τα παιδιά μαθαίνουν να δουλεύουν και να συνεργάζονται μαζί.»

Στη φανταστική διοργάνωση και σε ένα ζηλευτό κολυμβητήριο ,φιλοξενήθηκαν και έλαβαν μέρος κολυμβητές από όλο τον κόσμο. Οι αγώνες ήταν open και όλοι οι κολυμβητές ανεξαρτήτου της κατηγορίας τους συμμετείχαν και συναγωνίζονταν όλοι μαζί.